انواع بیمه های اشخاص

انواع بیمه های اشخاص:

بیمه های اشخاص در سه رشته بیمه های عمر،بیمه های حوادث و بیمه های درمان به بیمه گذاران عرضه می‌گردد. این سه رشته هر کدام بر حسب  نیازهای بیمه ای به شاخه های متعدد تقسیم می شوند.

*بیمه های عمر:

یکی از مهمترین رشته های بیمه ای در تمام دنیا بیمه عمر است. این اهمیت تا جایی است که در کشورهای پیشرو در صنعت بیمه، بیمه گران به دوسته بیمه گر عمر و بیمه گر غیر عمر تقسیم می شوند و هر کدام در زمینه تخصصی خود فعالیت می نمایند؛ یعنی بیمه عمر را از تما م رشته ها از جمله: آتش سوزی، باربری، اتومبیل، مهندسی، مسئولیت و حتی از بیمه های حادثه و درمان نیز جدا نموده اند. جدا از اینکه این تخصص گرایی، کارایی بیمه گران عمر را افزایش می دهد، اهمیت بیمه های عمر را نیز نشان می دهد.

*بیمه عمر در ایران:

در بخش بیمه های عمر(زندگی) که از قدیمی ترین بیمه از انواع بیمه های اشخاص در ایران بشمار می‌رود، آیین نامه 13 مربوط به بیمه های زندگی در تاریخ 26/03/1350 به تصویب شورای عالی بیمه رسید البته متن این آیین نامه در بخش بیمه های عمر مرور می شود؛ لیکن گفتنی است علاوه بر مفاد این آیین نامه که در حقیقت شرایط عرضه انواع بیمه های عمر را برای بیمه گران تشریح می نمود، آیین نامه ای 1/13-7/13 نیز جهت تکمیل آیین نامه شماره 13 به تصویب شورای عالی بیمه رسید. البته تاکنون آیین نامه ای 1/13-2/13 و3/13 لغو شده اند.

تمامی آنچه راجع به بیمه های زندگی(عمر) است در آیین نامه ها گنجانده شده است که مواردی از قبیل: شرایط عمومی بیمه نامه ها، نحوه انجام عملیات اتکایی، نحوه محاسبه کارمزد، نرخ حق بیمه ها، جداول مرگ و میر و… از آن جمله اند.

 

*دلایل نیاز مبرم افراد جامعه به برخورداری از پوشش بیمه عمر:

برخی از متخصصان بیمه معتقدند که تمامی افراد در هر دهک اجتماعی که باشند به نوعی نیازمند بیمه عمر هستند و می توانند یک بیمه عمر قوی داشته باشند. برخی ازاین دلایل به صورت زیر می باشند:

  • جانشینی برای درآمد
  • پرداخت بدهی های معوق
  • جبران هزینه های نهایی
  • تامین هزینه های تحصیلی فرزندان
  • جبران هزینه های ضروری
  • نیازهای مخصوص کودکان
  • استمرار کسب و کار
  • اطمینان کسب و کار
  • مالیات بر دارایی متوفی
  • کمک خیرانه و انسان دوستانه
  • تعادل ارث
  • ایجاد درآمد با رعایت احترام متوفی
  • امکان لذت بردن از دوره کهولت

*عوامل مهم در خرید بیمه عمر:

خرید بیمه عمر یکی از مهمترین اقدامات مالی سرپرست خانواده در جهت تأمین پشتوانه برای اعضای خانواده در سختترین شرایط است.ممکن است متقاضی بیمه عمر منابع دیگری را نیز برای خانواده خود در نظر گرفته باشد، اما صرف نظر از ارزش بالای بیمه نامه عمر نسبت به آن منابع، تفاوت بیمه عمر با آن منابع دراین است

 

که آنها در حیات شخص و توسط خود او تشکیل شده اند و شرایط معینی دارند، لیکن تعهد بیمه گر در بیمه عمر زمانی محقق می شود که خود شخص در قید حیات نیست و بیمه گر قرار است طبق شرایط عمومی بیمه نامه عمر، سرمایه ای را در اختیار ذی نفعان قرار دهد. به همین دلیل متقاضی بیمه عمر حتی قبل از انتخاب بیمه‌گر خود باید به نکات مهمی که ذکر می شودتوجه نماید.

  • نیازهای خود به بیمه عمر را مرور نمایید.
  • میزان پوشش موردنیاز برای خانواده خود را مشخص نمایید.
  • انواع مختلف بیمه عمر را مقایسه نمایید.
  • از توانایی مالی خود در پرداخت حق بیمه مطمئن شوید.
  • حتماً یک مشاور توانا برای بیمه عمر خود داشته باشید.
  • بیمه نامه جاری خود را ارزیابی کنید.
  • بیمه نامه جاری خود را تا حد امکان نگه دارید.
  • شرایط تجدید بیمه نامه خود را به خوبی درک کنید.
  • بیمه نامه خود را با دقت بخوانید.
  • مزایا، شرایط و پوشش های بیمه عمر خودرا مرور کنید.

*خطرات بیمه عمر:

خطرات مطرح در بیمه های عمر دو خطر اساسی است تحت عنوان فوت و حیات از آن نام برده می شود؛ یعنی مرگ و یا زنده ماندن، موضوع این بیمه نامه است؛ لذا برای هر کدام از این موارد بیمه نامه های مجزا طراحی شده است. علاوه بر این دو مورد بیمه های عمر مختلط را نیز شامل می شود که ترکیب فوت و حیات می باشد.

*بیمه عمر به شرط فوت:

در این نوع بیمه عمر، تعهد بیمه گر تنها در خصوص فوت بیمه شده است و اگر او زنده بماند، بیمه گر تعهدی در قبال بیمه نامه نخواهد داشت. به این نوع بیمه عمر،بیمه خطر فوت هم گفته ی شود که انواع مختلفی دارد و از مهمترین آنها می توان به این موارد اشاره کرد:

  • بیمه عمر ساده زمانی
  • بیمه تمام عمر
  • بیمه تمام عمر با محدودیت پرداخت حق بیمه
  • بیمه عمر با سرمایه صعودی و نزولی
  • بیمه عمر مانده بدهکار

1) بیمه عمر ساده زمانی:

در این بیمه عمر که از انواع بیمه های عمر به شرط فوت است، بیمه گر برای یک دوره مشخص مثلاً 10 ساله، فوت بیمه شده را برای سرمایه تعیین شده در بیمه نامه تحت پوشش قرار می دهد. نکته اینکه تعهد بیمه گر تنها در صورتی است که بیمه شده در طول مدت اعتبار بیمه فوت کند و اگر چنین نشود و بیمه شده در انتهای مدت بیمه نامه در قید حیات، بیمه گر تعهدی نخواهد داشت. حق بیمه این نوع بیمه نامه اصطلاحاً مصرفی است؛ یعنی این بیمه نامه فاقد اندوخته ریاضی بوده و کل حق بیمه های پرداختی بیمه گذار صرف مکانیزم بیمه می شود، بنابراین در صورت حیات پس از انقضای بیمه نامه چون خطر موضوع بیمه نامه که خطر فوت است اتفاق نیفتاده؛ لذا تعهد بیمه گر پایان پذیرفته و حق بیمه های پرداختی از سوی بیمه گذار نیز کاملاً صرف شده است و قابل استرداد به او نمی باشد.

2) بیمه تمام عمر:

مهمترین وجه تمایز بیمه تمام عمر این است که در آن، تعهد بیمه گر در بازه زمانی خاصی قرار ندارد و از صدور بیمه نامه شروع و تا زمان فوت بیمه شده، در هر زمان که باشد ادامه می یابد.

 

به این ترتیب بیمه گذار تا پایان عمر بیمه شده باید مبالغ حق بیمه را بطور مرتب به بیمه گر پرداخت نماید.

3) بیمه تمام عمر با محدودیت پرداخت حق بیمه:

این نوع بیمه عمر همچون حالت قبلی است، با این تفاوت که بیمه گذار پس از مدت معینی مثلاً 15 یا 20 سال، پرداخت حق بیمه را قطع می کند، ولی بیمه گر تعهد خود را همچنان تا زمان فوت بیمه شده ادامه می دهد. بالتبع حق بیمه این حالت، از حالت قبلی بیشتر است؛ زیرا بیمه گذار مبالغ محدودتری را نسبت به حالت قبل به بیمه گر پرداخت می کند.دراین حالت حق بیمه محدود به دوره مشخصی است که در بیمه نامه قید می شود.

4) بیمه عمر با سرمایه صعودی یا نزولی:

دراین نوع بیمه که از انواع بیمه های عمر به شرط فوت به شمار می رود؛ سرمایه مورد تعهد بیمه گر سالانه افزایش یا کاهش می یابد. به این ترتیب که در حالت صعودی اگر فردی برای مدت 10 سال خود را برای سرمایه 500000000 ریال تحت پوشش قرار دهد، سرمایه بیمه عمر او درسال اول معادل یک دهم کل سرمایه، یعنی 50000000 ریال و در سال دوم معادل دو دهم، یعنی 100000000 ریال و الخ تا اینکه در سال دهم معادل تمام سرمایه یا به عبارتی 500000000 ریال می باشد. از طرفی در یک بیمه نامه عمر 10 ساله با سرمایه نزولی، سرمایه بیمه نامه برای سال اول معادل تمام سرمایه فوت، مثلاً 500000000 ریال، در سال دوم معادل،10/9 سرمایه فوت؛ یعنی 450000000 ریال، در سال سوم معادل 10/8 سرمایه فوت؛ یعنی 400000000 ریال الخ تا پایان مدت بیمه نامه که سرمایه فوت صفر شده و تعهد بیمه گر پایان می پذیرد. در این نوع بیمه عمر، حق بیمه کمتر پرداخت می‌شود زیرا هرچه به انتهای بیمه نامه نزدیک شویم سرمایه مورد تعهد بیمه گر کاهش یافته و بیمه گر مبالغ کمتری را صرف خطر فوت می کند.

5) بیمه عمر مانده بدهکار:

 

این نوع بیمه عمر که از انواع بیمه عمر با سرمایه نزولی بوده و امروزه بسیار رایج است کلیه افرادی که از مراکز اعتباری و بانک ها و از این قبیل موسسات اقدام به دریافت وام می نمایند، در قبال وجوهی که به عنوان وام دریافت می کنند، معمولاً وثیقه ای ملکی به همراه ضمانت ضامن و…. تسلیم وام دهنده می کنند تا پس از تسویه اقساط وام، سند خود را اصطلاحاً فک رهن نمایند. حال اگر در حین مدت باز پرداخت اقساط وام فوت کنند و بازماندگان قادر به پرداخت اقساط نباشند، وام دهنده از محل تضمین ها،به خصوص وثیقه ملکی، طلب خود را وصول می کند. این امر علاوه برآسیب های مالی ناشی از فقدان سرپرست خانواده  که به بازماندگان او وارد شده است، مشکلات بیشتری را نیز گریبان گیر بازماندگان می سازد. در این گونه موارد وام گیرنده می تواند با پرداخت حق بیمه ای ناچیز خود را نفع وام دهنده (ذی نغع مثلا بانک) تحت پوشش بیمه عمر قرار دهد تا اگر در حین مدت باز پرداخت وام فوت کند، بیمه گر کل مانده بدهی او را بصورت یک جا به وام دهنده پرداخت نماید. در این صورت وثیقه ملکی نیز فک رهن خواهد شد. در بیمه عمر مانده بدهکار سن بیمه شده به علاوه مدت بیمه نامه نباید از 70 سال تجاوز کند. اگر بیمه عمر مانده بدهکار به صورت گروهی نیز صادر شود، میانگین سنی افراد به علاوه مدت بیمه نامه، ملاک است. همچنین اگر پرداخت حق بیمه به صورت سالانه باشد، مدت پرداخت حق بیمه دو سوم وام است.

*بیمه عمر به شرط حیات:

امروزه حیات در سنین بالا نوعی تهدید به حساب می آید؛ به بیان دیگر اگر افراد در سنین جوان و میان سالی به فکر کهولت خود نباشند و منابع مالی مورد نیاز آن دوران را تأمین نکنند، در صورت حیات در سنین بالا؛ توانایی بالا همچون گذشته را نداشته و در نتیجه درآمد کمتری دارند  و از طرفی هزینه های بالاتری همچون هزینه های درمانی و… به علاوه تورم، سطح عمومی هزینه های آنها را افزایش داده است، از لحاظ مالی با مشکلات عدیده ای مواجه خواهند شد که در نهایت نمی توانند از دوران کهولت خود لذت ببرند. در همین راستا ییمه های عمر به شرط حیات به گونه ای طراحی شده اند که افراد در سنین میانسالی اقدام به خرید آن کنند و برای یک دوره زمانی خود را تحت پوشش این نوع بیمه قرار می دهند. اساس کار شبیه بیمه های عمر

 

به شرط فوت است با این تفاوت که در آنجا خطر فوت موضوع بیمه نامه بود و در اینجا حیات موضوع بیمه نامه است، یعنی تعهد بیمه گر زمانیست که بیمه شده در انتهای مدت اعتبار بیمه نامه در قید حیات باشد. در این صورت بیمه گر مبلغ قابل توجهی را در  اختیار بیمه گذار قرار می دهد تا با استفاده از آن بتواند برخی  از هزینه های دوران کهولت خود را که هزینه های هنگفتی هم هستند، جبران نماید در بیمه عمر به شرط حیات، تعهد بیمه گر با فوت بیمه شده در طول مدت بیمه نامه پایان می پذیرد. در بیمه عمر به شرط حیات، سرمایه پرداختی بیمه گر در انتهای مدت بیمه نامه و در صورت حیات بیمه شده باید از محل حق بیمه های پرداختی بیمه گذار تأمین شود؛ لذا بیمه گر درطول مدت بیمه نامه سعی میکند با حق بیمه ای پرداختی بیمه گذار فعالیتهای اقتصادی انجام دهد و با پرداخت سود به اندوخته بیمه نامه، این اندوخته را تقویت کند تا در انتهای مدت بیمه نامه بتواند سرمایه مورد تعهد خود را به بیمه گذار پرداخت نماید. سرمایه گذاری بیمه گر در بیمه‌های عمر به شرط حیات و کلاً در بیمه های عمر که ذخیره ریاضی داشته باشند، طبق مصوبات شورای عالی بیمه باید در بازارهای خاصی صرف شود که مهمترین این بازارها عبارتند از: سپرده گذاری در بانک، خرید سهام در بازار بورس اوراق بهادار و سرمایه گذاری در ساخت و ساز و…..این محدودیت اعمال شده برای سرمایه گذاری بیمه گران، بازده سرمایه گذاری آنان را کاهش داده است. البته کشورهای پیشرفته که نظام اقتصاد آزاد دارند، کنترل سرمایه گذاری شرکت های بیمه را از طریق کنترل توانگری مالی بیمه گران انجام می دهند. در این کشورها بیمه گرانی که توان مالی مناسب و ظرفیت های بالقوه نسبتا قابل قبولی داشته باشند ،محدودیت کمتری برای سرمایه گذاری خواهند داشت. بدیهی است که این توانایی و ظرفیت بالقوه، ریسک سرمایه گذاری این بیمه گران را تا حد زیادی کاهش می دهد. این بیمه گران را تا حد زیادی کاهش می دهد. اما درایران چون توانگری مالی کنترل نمی شود، از ابزارهای نظام برنامه ریزی و محدودیت های آیین نامه ای استفاده می شود.شرکت های بیمه باید با توجه به کوچک و بزرگ بودن شرکت،سودده یا زیان ده بودن،بدهکار یا بستانکار بودن،با تجربه یا تازه کار بودن و پر ریسک یا کم ریسک بودن شرکت های بیمه، طبقه بندی شوند و هرچه رتبه مناسب تری داشته باشند، از محدودیت کمتری برای سرمایه گذاری برخوردار باشند. طبیعی است که در کشورهایی که بازار پول و سرمایه در آنها از ثبات لازم اقتصادی برخوردار نباشد، بیمه گران در سرمایه گذاری های خود با مشکل مواجه می شوند و در نتیجه به سختی می توانند از عهده تعهدات در بیمه عمر به

شرط حیات برآیند؛ لذا در این کشورها بیمه گران ترجیح می دهند این نوع بیمه را وارد بازار ننمایند. در ایران نیز بیمه عمر به شرط حیات اگرچه طبق مصوبات شورای عالی بیمه معتبر شناخته شده و شرایط عمومی آن هم تنظیم شده است، اما بیمه گران ترجیح داده اند که توان شبکه فروش خود را روی سایر بیمه های عمر متمرکز کنند . این امر باعث شده تا در بازار بیمه ای جمهوری اسلامی ایران،بیمه عمر به شرط حیات را در پرتفوی خود مشاهده نکند.

*بیمه عمر مختلط (فوت و حیات):

هر یک از بیمه های عمر ذکر شد؛ یعنی بیمه عمر به شرط فوت و بیمه عمر به شرط حیات به تنهایی بخشی از ریسک افراد را پوشش می دهند؛ یعنی بیمه عمر به شرط فوت تنها فوت افراد را مدنظر قرار میدهد و به زنده ماندن توجهی ندارد و بیمه عمر به شرط حیات بالعکس یعنی فقط زنده ماندن را می بیند. این موضوع در بیمه های اموال طبیعی است و هر شاخه ای تنها خطرات خاصی را تحت پوشش قرار می دهد؛ مثلاً تعهدات بیمه‌گر در بیمه بدنه اتومبیل با بیمه شخص ثالث متفاوت است، هرچند که مورد بیمه در دو بیمه نامه یکی باشد، لیکن در بیمه های اشخاص و مخصوصاً بیمه عمر اگر بتوان هر دو خطر فوت و حیات را در قالب یک بیمه نامه واحد ارائه نمود، جذابیت بیمه نامه افزایش می یابد و در نتیجه بیمه گذاران اشتیاق بیشتری را نسبت به تهیه پوشش بیمه ای برای خود و خانواده نشان می دهند، از این رو متخصصان صنعت بیمه با تلفیق این دو شاخه بیمه ای، بیمه عمر جدیدی را تحت عنوان بیمه عمر ترکیبی یا بیمه عمر مختلط فوت و حیات، طراحی و به بازار عرضه نمودند. با این توصیف بیمه عمر ترکیبی یا مختلط بیمه ای است که بیمه گر یک دوره زمانی؛ مثلاً 20 سال را در نظر می گیرد و در طول مدت این 20 سال خطر فوت بیمه شده را به نفع ذی نفعان تحت پوشش قرار می دهد. این بخشی از تعهد بیمه گراست؛ زیرا زمانی که بیمه شده در انتهای مدت اعتبار بیمه نامه در قید حیات باشد، بخش دوم تعهد فعال شده و بیمه گر سرمایه قابل توجهی راکه حاصل از ذخیره ریاضی بیمه نامه است در اختیا ر بیمه گذار (یا ذی نفع در صورت حیات که در ابتدای بیمه نامه از سوی بیمه گذار در فرم پیشنهاد معرفی شده است) قرار می دهد. با این ترتیب انگیزه افراد برای تهیه این پوشش بیمه ای افزایش می یابد؛ چراکه با خرید یک بیمه نامه ، پوشش بیمه ای برای هر دو خطر فوت و حیات را تأمین می نماید؛ به

 

عبارت دیگر افراد ممکن است در سایر بیمه نامه های خود از قبیل بیمه اتومبیل، آتش سوزی، مسئولیت و… هیچ گاه خسارت ندیده و در نتیجه از خدمات بیمه ای آن در بخش پذداخت خسارت استفاده نکنند، اما تنها شاخه ای در صنعت بیمه که  افراد  حتماً از بیمه گر مبالغی را دریافت می نمایند، بیمه های عمر ترکیبی است؛ چرا که بیمه شده این بیمه نامه در انتهای مدت قرارداد یا در قید حیات است یا قبلاً فوت شده است.اگر فوت شده  باشد سرمایه فوت او به ذی نفع بیمه نامه پرداخت می شود و اگر زنده باشد سرمایه حیات او از سوی بیمه گر پرداخت می گردد.

بنابراین بیمه عمر ترکیبی تنها بیمه ای است که بیمه گر به صورت 100% مبالغی را تحت عنوان سرمایه فوت یا حیات از بابت این بیمه نامه پرداخت می کند.حق بیمه دریافتی بیمه گر در این بیمه نامه  جمع حق بیمه‌ها عمر به شرط فوت و عمر به شرط  حیات است؛ یعنی مثلاً اگر حق بیمه عمر به شرط فوت فرد الف A ریال و حق بیمه عمر به شرط حیات همان فرد B ریال باشد، بیمه گر با دریافت مبلغ A+B ریال هر دو خطر فوت و حیات را در قالب یک بیمه نامه پوشش می دهد.

اکثر قریب به اتفاق بیمه نامه های عمر رایج بین بیمه گذاران، از انواع بیمه عمر ترکیبی است. از مهمترین آنها می توان به بیمه عمر و سرمایه گذاری ، بیمه عمر و پس انداز، بیمه مهریه، بیمه جهیزیه، بیمه عمر و تأمین آتیه، بیمه عمر مستمری خانوادگی، بیمه عمر و سرمایه فرزندان و از این قبیل اشاره نمود.

*بیمه های حوادث:

تعریفی که در صنعت بیمه برای حادثه ارائه شده این است که حادثه عبارت است از عملی که بصورت ناگهانی اتفاق افتاده، براثر یک عامل خارجی بوده و خارج از اراده فرد باشد. چنین پیشامدی که این سه ویژگی را با هم داشته باشد، در صنعت بیمه حادثه محسوب می شود. نکته مهم این است که عامل خارجی باید بطور مستقیم اثر خودرا بر بیمه شده وارد نماید؛ مثلاً در قتل بیمه شده، آلت قتاله (مثلاٌ چاقو) یک عامل خارجی است که مستقیماٌ باعث فوت بیمه شده می شود و حادثه به شمار می آید.اما عاملی سکته هر چند که ممکن است بر اثر

 

شنیدن یک خبر ناگوار پیش آید، لیکن چون حتی در این صورت هم بطور غیر مستقیم باعث فوت می شود، حادثه بشمار می رود. موضوع و محور این بیمه نامه حوادثی است که میتواند به فوت، نقص عضو، از کار افتادگی دائم و یا جزئی و یا از کار افتادگی موقت و صدمات بدنی منجر گردد. خطر فوت ، از کار افتادگی و نقص عضو ، پوشش های اصلی در بیمه های حوادث می باشند و خطرات غرامت بستری در بیمارستان  یا منزل و هزینه های پزشکی ناشی از صدمات و جراحات ناشی از حادثه، خطرات تبعی هستند. به این ترتیب اگر حادثه ای بارز شده ولی هیچ کدام از خطرات اصلی و تبعی اتفاق نیفتد، بیمه گر هیچ تعهدی نخواهد داشت.

*انواع خطرات در بیمه حوادث :

در بیمه حادثه نیز مانند اکثر قریب به اتفاق بیمه نامه ها، سه نوع خطر وجود داد:

1- خطرات مشمول: آن دسته ازخطراتی هستند که موضوع  بیمه حادثه قرار دارند و طور عادی بیمه حادثه شامل آنها بوده  است.در صورت بروز این خطرات در تمامی بیمه های حادثه، بیمه گر مسئول پرداخت غرامت است. این خطرات شامل این موارد هستند:

  • تصادف با وسایل نقلیه(که در خطوط مجاز هوایی،دریایی و زمینی تردد می کنند)؛
  • غرق شدن
  • سقوط
  • آتش سوزی،انفجار و خطرات ناشی از صاعقه و یا هرگونه برق گرفتگی
  • خسارت های ناشی از نجات دادن اشخاص در معرض خطر
  • تهاجم یا سوء قصد علیه بیمه شده
  • دفاع مشروع بیمه شده از خود
  • مسمومیت غیر عمدی بر اثر رها شدن اتفاقی و ناگهانی گازها و بخارها
  • مسمومیت خوردن
  • پاره شدن عضلات و رگ ها بر اثر تقلای زیاد
  • ابتلا به هاری، کزار و سیاه زخم

2- خطرات مخصوص:

بیمه شده علاوه بر فعالیت روزمره خود که غالباً در محیط کار او رخ می دهد، ممکن است اقدام به فعالیت های خاصی بنماید که ریسک بروز حادثه را افزایش دهد. دراین صورت بیمه گذار می تواند برخی از خطرات را با انتخاب در فرم پیشنهاد و البته با پرداخت حق بیمه اضافی، از بیمه گر خرداری نماید. نکته اینکه توافق بیمه گر بر ارائه این خطرات، در شرایط خصوصی بیمه نامه قید خواهد شد. برخی از این خطرات عبارتنداز:

  • رانندگی و هدایت اتومبیل های مسابقه ای و حرفه ای
  • رانندگی و هدایت هرگونه موتورسیکلت
  • هدایت و یا سرنشینی هواپیمای آموزشی،اکتشافی و غیر تجاری
  • هدایت کایت و یا هرگونه هواپیمای فاقد موتور
  • فعالیت حرفه ای در ورزش های کوهنوردی، شکار، سوارکاری، قایق رانی، فوتبال ، کشتی، بوکس، برش اسکی روی آب و برف غواصی، پاتیناژ، جامپینگ

3-خطرات استثنا:

این دسته از خطرات تحت پوشش بیمه گر نیست و همان طور که در شرایط عمومی قید شده است،از شمول تعهدات او خارج می باشد.بیمه گذار حتی با پرداخت حق بیمه اضافی نیز نمی تواند تعهد بیمه گر را برای اینگونه از خطرات خریداری نماید.این خطرات عبارت اند از:

  • خودکشی و یا اقدام به آن
  • واردساختن صدمه عمدی به بدن
  • اقدام به حمله، نزاع و دعوا
  • فوت یا صدمه وارده، هنگام ابتلا به جنون و یا در حالت غیر عادی(مثل راه رفتن در حالت خواب)
  • فوت و یا صدمه بدنی براثر الکل، مواد مخدر یا هرگونه ماده روانگردان و محرک دیگر بدون تجویز پزشک
  • فوت یا ضایعات بدنی ناشی از انواع بیماری ها اعم از مزمن و غیر مزمن، عفوفی و غیر عفونی

*انواع پوشش های بیمه حوادث:

دانستیم به جز خطرات استثنا شده در بیمه حادثه، می توان خطرات مسمول و مخصوص را خریداری نمود. خطرات مشمول و مخوص در بیمه حادثه زمانی که به بیمه شده ارائه می شود او را در مقابل این اتفاقات بیمه می کنند:

1-فوت ناشی از این خطرات

2-از کار افتادگی و نقص عضو کامل و دائم ناشی از این خطرت

3-از کار افتادگی و نقص عضو جزئی ناشی از این خطرات

البته خطراتی هم هستند که به عنوان خطر تبعی و پوشش اضافی با پرداخت حق بیمه اضافی از سوی بیمه گذار می توانند در زمره خطرات مشمول بیمه حوادث تحت پوشش قرار گیرند. خطر تبعی نمی تواند جداگانه تحت پوشش قرار گیرد و حتماً باید بیمه حادثه ای خریداری شود تا بیمه گر بتواند به تبع آن، یک یا چند پوشش تبعی را نیز به بیمه گذار بفروشد.این پوشش های اضافی عبارتند از :

  • جبران هزینه های پزشکی ناشی از حادثه در طول مدت بیمه نامه تا سقف 10% سرمایه بیمه حادثه
  • غرامت روزانه بستری عمومی (بستری در منزل) به دلیل عدم توانایی در انجام فعالیت روزمره
  • غرامت روز
  • انه بستری دربیمارستان به دلیل عدم توانایی در انجام فعالیت روزمره

* انواع بیمه های حواث:

بیمه های حوادث را می توان در حالت کلی به دوسته عمده بیمه های حوادث انفرادی و گروهی تقسیم کرد. البته اکثر بیمه های حوادث از نوع انفرادی است، لیکن بیمه های گروهی نیز به جهت تأمین بیمه ای کارکنان

 

سازمان ها، موسسات، شرکت ها و… کاربرد بالایی دارد. از طرفی می توان در بیمه های حوادث اعم از انفرادی یا گروهی ریسک بیمه گر را به نوعی محدود کرد؛ مثلاً تعهد بیمه گر را تنها در محیط کاری بیمه شده قرار داد که به آن بیمه حوادث شغلی می گویند یا اینکه تعهد را محدود به مسافرت خاصی کرد؛ مانند بیمه حوادث مسافران خارج از کشور. لیکن بیمه های حوادث اکثراً به صورت پوشش خطرات ناشی از حوادث تمام اوقات و در هر مکان  و یا زمان درطول مدت بیمه نامه می باشد. بدیهی است که هرچه تعهد بیمه گر محدود به زمان و مکان خاصی بشود، میزان حق بیمه نیز بنا به کاهش ریسکی که اتفاق افتاده است و طبق محاسبات اکوئری حق بیمه،کاهش می یابد.

انواع بیمه های حوادث عبارتنداز:

  • بیمه حوادث انفرادی
  • بیمه حوادث خانواده
  • بیمه حوادث مسافران خارج از کشور
  • بیمه حوادث شغلی
  • بیمه حوادث ایام ماموریت
  • بیمه حوادث دانش آموزی و دانشجویی
  • بیمه حوادث ورزشی
  • بیمه حوادث گروهی