راه­ های پرورش خویشتن­ شناسی

راه­های پرورش خویشتن­شناسی

استفاده از “خودارزیابی[1]

داشتن چارچوبی برای ارزیابی خویشتن، کمک می­کند که تا حدودی نسبت به خویشتنِ خویش آگاه­تر شویم. از جمله این روش ها می توان به استفاده از آزمون های خویشتن­شناسی اشاره کرد.

نگاه به خویشتن و یادگیری

این راهبرد نیز که ریشه در راهبرد  اول دارد، می­تواند در خویشتن­شناسی افراد، به ویژه مدیران موثر واقع شود. پیتر دراکر[2] بیان می کند که وقتی که تصمیمی می­گیرید، آنچه که انتظار رسیدن به آن دارید را بنویسید و پس از مدتی نتایج را با آنچه که انتظار داشته اید مقایسه کنید.

آگاهی نسبت به دیگران

این ویژگی زمانی اهمیت دوچندان پیدا می کند که موفقیت فعالیتی منوط به کار تیمی یا گروهی باشد. شناخت قوت­ها و ضعف­های خویش، می تواند در آگاهی نسبت به دیگران موثر واقع شود. هنگاهی که افراد تیم یا گروه با هدفی مشترک با شما، اما با روشی متفاوت در حال فعالیت هستند، این نوع آگاهی از اهمیت ویژه­ای برخوردار می­شود.

گرفتن بازخورد از دیگران

بازخورد گرفتن از دیگران در مورد فعالیت­هایی که در محیطی جمعی انجام می­دهیم یکی از راهبرهای افزایش خویشتن­شناسی است. به ویژه زمانی که فعالیت ما برای دیگران مهم باشد.

جستجو در تجربیات گذشته و شناختن نقاط قوت و ضعف خود

همان­طور که در بخش­های پیشین نیز به این نکته اشاره شد، شناخت نقاط ضعف و قوت خود، یکی از مهم­ترین راهبردهای خویشتن­شناسی محسوب می­شود که این مهم در تمام روابط، کیفیت رابطه را تحت تاثیر قرار می­دهد، خواه این رابطه کاری باشد خواه غیرکاری (رابرت و همکاران[3]، 2005).

[1] . self assessment

[2] . Drucker

[3] .Robert et al