منبع مقاله رشته حقوق درباره تجارت الکترونیک

دانلود پایان نامه

پیام های تجاری ناخواسته (“UCE”) است. بر اساس این بند ،چنانچه کاربر اقدام به ارسال داده های تبلیغاتی ،خدماتی و یا توزیع یا فروش نرم افزار(به ویژه نرم افزارهایی که در جهت ارسال هرزنامه کاربرد دارند) ،به صورت انبوه(مثلا بالای 100 ایمیل) خواه هدفمند یا غیر هدفمند نماید ،وارد لیست سیاه شرکت میزبان خواهد شد و این اقدام وی می تواند منجر به هشدار شرکت میزبان از طریق ایمیل یا حذف از سرور نام دامنه یا حذف شدن موقت یا دایم از سرور میزبان گردد. (ضمیمه 6، بند7) ، (ضمیمه 1، بند ب/4)

_عدم ارسال هرزنامه یا هرگونه تبلیغات ناخواسته ممنوع (spamming) ؛این بند نیز از تعهدات کاربر در استفاده صحیح و مشروع است و از نظر منشا همچون محدودیت ارسال ایمیل است. (ضمیمه 5، بند 10) (ضمیمه 1، بند ب/4)
_شرط معتبر بودن اطلاعات (Identipication information) ؛کاربر باید متعهد شود که دارای سن قانونی برای استفاده از حساب کاربری جهت پرداخت هزینه ها می باشد. همچنین مشخصات ارائه شده مثل نام ،آدرس پستی و شماره تلفن معتبر است و با صداقت ابراز شده است (ضمیمه 5، بند 6). ذکر این بند به این دلیل است که مثلا چنانچه به هر دلیلی مثل صغر سن کاربر یا استفاده از کارت اعتباری مجعول ،پرداخت نامعتبر باشد ،شرکت میزبان در مورد استفاده از کارت اعتباری مربوطه مسئول شناخته نشود.(ضمیمه 2،بند2،5و2،4)
_ارائه شرایط خدماتی مثل نام دامنه، باز فروشی و غیره که با خدمات میزبانی در ارتباط هستند. (ضمیمه 4، بندهای 10 تا 22) (ضمیمه 2، بندهای 13 تا 15)
مبحث دوم : آثار قراردادهای استفاده از فضای مجازی
اثر اصلی قرار داد بین دو طرف در پای بند شدن آنان به مفاد عقد خلاصه می شود. منتها، شناسایی این اثر اصلی منوط بر این مقدمه است که مفاد عقد معین شود . حال با توجه به اینکه مفاد قرارداد میزبانی وب در مبحث پیشین ذکر شد ، در این مبحث آثار این قرارداد در قالب حقوق و تعهدات طرفین بررسی می شود. لازم به ذکر است که اصولا در عقود و قراردادها ،تعهدات یک طرف قرارداد،حق طرف مقابل است و بالعکس. مثلا در عقد اجاره موجر حق مطالبه اجاره بها را از مستاجر دارد. این حق موجر ،تعهد مستاجر به پرداخت اجرت المسمی محسوب می شود و به طور متقابل حق مستاجر به در اختیار داشتن و تسلط به مال الاجاره ،تعهد موجر به تسلیم آن است. همین طور حق موجر در فسخ اجاره در موارد مشخص شده در ماده منجر به تعهد مستاجر به رعایت این موارد است ،در غیر این صورتحق فسخ برای موجر ایجاد می شود. در قرارداد میزبانی وب نیز این رابطه بین حق و تعهد طرفین برقرار است. به این صورت که ،تعهدات میزبان به واگذاری حق بهره برداری و تسلیم خدمات ،حق استفاده کننده فضای مجازی است و تعهد استفاده کننده به پرداخت عوض قراردی ،حق شرکت میزبان است،همچنین تعهد به استفاده صحیح ومشروع کاربر و در صورت نقض تعهد حق فسخ یا تعلیق یا مطالبه خسارت برای شرکت ایجاد می شود. در این مبحث نیز هر جا سخن از تعهدات یک طرف به میان می آید در واقع حقوق طرف مقابل نیز بررسی می شود. معمولاً در موافقتنامه های میزبانی حقوق و تعهدات متقابل میزبان و کاربر تعیین می شود و ضمانت اجراهای نقض هر تعهد به طور واضح درج می گردد. البته همانطورکه آمد ،اگر توافقنامه از نوع سطح خدمات باشد این موارد روشن تر خواهد بود.
گفتار اول- حقوق و تعهدات واگذار کننده یا میزبان فضای مجازی
1-تسلیم خدمات
از مهمترین آثار هر قراردادی ایجاد تعهد و التزام (اصل لزوم) برای طرفین است . مهم ترین و اصلی ترین تعهد میزبان ،تسلیم موضوع قرارداد است . ماده “367ق.م.”در تعریف تسلیم می گوید: «تسلیم عبارتست از دادن بیع به تصرف مشتری،به نحوی که متمکن از انحاء تصرفات و انتفاعات باشد و قبض عبارتست از استیلا مشتری بر مبیع» . منظور از تسلیم تنها مفهوم مادی و محسوس آن نیست ،بلکه «تسلیم وقتی حاصل می شود که مبیع تحت اختیار مشتری گذاشته شده باشد …»(368ق.م.). در مواردی که موضوع قرارداد فنی است می تواند شامل دادن اطلاعات کافی و نحوه استفاده از آن هم باشد. حال این در اختیار گذاشتن «به اختلاف مبیع به کیفیات مختلفه است و باید به نحوی باشد که عرفاً آن را تسلیم گویند»(369ق.م)
در قرارداد میزبانی وب با توجه به اینکه موضوع قرارداد، مال مادی و محسوس نیست ، امکان تسلیم و تسلّم آن به صورت ملموس وجود ندارد. در عرف تسلیم و قبض فضای مجازی موضوع قرار داد میزبانی وب با در اختیار گذاردن نام کاربری و رمز عبور، توسط میزبان و امکان ورود کاربر به وب سایت موصوف، تحقق می یابد. از آنجاکه قرارداد میزبانی وب ماهیتاً عقد نامعین است ،مسائل مربوط به زمان و مکان تسلیم نیز تابع اراده طرفین است و چون موضوع تسلیم ،مال کلی محسوب می شود ،باید دارای همان اوصافی باشد که در قرارداد ذکر شده ، زیرا در موردی که مبیع کلی است باید کالایی تسلیم شود که دارای همان جنس و وصف مورد توافق است.
خدمات ارائه شده توسط شرکت میزبان بسته به نیاز مشتری متفاوت است . وب سایت شرکت که صرفاً به عنوان یک بروشور آنلاین عمل می کند ،با معرفی سرویس های مختلف به کاربران در واقع محدوه خدمات خود و شرایط و ضوابط هر خدمت ر ا ارائه می کند.
ارائه فضا : با وجودی که همه خدمات باید در کنار هم ارائه شوند تا مطلوب کاربر تحقق یابد ولی اصلی ترین تعهد میزبان ، ارائه فضا است. یعنی شرکت میزبان باید مقدار فضای ذخیره سازی هارد دیسک مشخص شده در توافق را فراهم کند. انعطاف پذیری شرکت میزبان در این مورد مهم است ، یعنی اگر کاربر در طول مدت قرارداد به مقدار بیشتری فضا احتیاج داشت ، بتواند آنرا در ختیار او قرار دهد. در این صورت مشتری مسئول است هزینه های اضافی را بپردازد یا فایل های اضافی را حذف کند.
ارائه نرخ انتقال داده : عامل دیگر در ارائه فضا به کاربر، نرخ انتقال داده است که باید در قرارداد مشخص شود. همانطور که می دانیم توابع مبیع نیز مانند اصل آن باید تسلیم شود. منظور از توابع اشیایی است که برای استعمال و بهره برداری از مبیع ضرورت دارد. این گونه توابع به حکم عرف یا مفاد قرارداد ،جزء مبیع است و بنابراین الزام ب
ه تسلیم مبیع ،آنها را نیزشامل می شود. نرخ انتقال داده، مقدار رد و بدل شدن داده های بین سرور میزبان و پایانه درخواستی است . در این مورد نیز چنانچه کاربر بیش از میزان مقرر در قرارداد احتیاج داشته باشد یک میزبانی موثر و انعطاف پذیر می تواند ظرفیت اختصاص داده را افزایش دهد و احساس رضایت مندی را در مشتری خود ایجاد نماید.
ارائه گزارش به کاربر : یکی از جنبه های بسیار ارزشمند داشتن یک وب سایت ظرفیت پیگیری و فهرست اطلاعات در مورد بازدید کنندگان آن است . شرکت میزبان باید این گزارشات را به مشتری ارائه دهد که می تواند شامل : تعداد بازدید کنندگان ، تعداد بازدید از صفحات وب با ذکر تاریخ و زمان آن ،گزارشات به روز شده مستمر در مورد مشکلات دسترسی به وب سایت ،خرابی ،استفاده از پهنای باند و تاخیر شبکه ،معیارهای اندازه گیری مخاطبان مانند گزارش ترافیک و مدت زمان صرف شده در وب سایت که از ترافیک سرچشمه گرفته است، باشد.
ارائه بازه زمانی معتبر : از دیگر تعهدات ارائه دهنده میزبانی به طور معمول این است که بتواند در بازه زمانی که در قرارداد اعلام کرده، خدمات مورد نظر را به کاربر ارائه دهد که به آن بازه زمانی استقرار گویند (ضمیمه2،بند5و2و1). شرکت میزبان ممکن است این زمان را در مقابل هزینه های اضافی تضمین کند. (ضمیمه 4 ، بند2)
سطح دسترسی : سطح دسترسی کاربران نسبت به وب سایت راه اندازی شده ،در قرارداد میزبانی بسیار حائز اهمیت است. در واقع هدف اصلی از این قرارداد برای کاربر، ایجاد وب سایتی است که همواره در دسترس باشد و تامین این مهم از تعهدات اصلی میزبان است . معمولا شرکت میزبان در مورد upTimبودن ، تضمیناتی بیش از 99% می دهد، اما به طور کلی این تضمینات استثنائات زیادی دارد از جمله خرابی ، تعمیر و نگهدری ، ارتقاء و غیره ( ضمیمه 6،بند3/a&b). در اینصورت چنانچه سطح دسترسی تضمین شده ارائه نشود، مسئولیتی متوجه میزبان نخواهد بود و هزینه های دریافتی هم قابل استرداد نیست. البته این هزینه ها را می توان برای صورت حسابهای آینده محاسبه کرد. (ضمیمه 6،بند3/c)
ارائه خدمات پشتیبانی : تامین امنیت شبکه از طریق نصب فایروال قدرتمند و ارتقا و به روزرسانی آن ،فاش نکردن اطلاعات محرمانه کاربر، پشتیبانی از داده های کاربر و بازیابی آنها، رمز گذاری اطلاعات شخصی قابل شناسایی کاربر ،مهیا کردن دسترسی کاربر به وب سایت خودش برای تغییر داده ها و امکان انتقال داده های کاربر از تعهدات مرسوم ارائه دهنده میزبانی در قالب خدمات پشتیبانی است. البته شرکت میزبان هیچ گونه تضمین در ارائه آنها نمی دهد و آنچه شرکت تعهد می کند اعمال اقدامات معقول و منطقی در جهت رسیدن به نتیجه است در واقع شرکت با درج شرط عدم مسئولیت در تمام موارد مسئولیت خود را محدود می نماید (ضمیمه2،بند23).

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

کاربر باید قبل از انعقاد قرارداد در مورد خدمات درخواستی اطلاعات کسب نماید و از اینکه این میزان فضا ، سرعت ، نرم افزار درخواستی یا … برای اهداف وی کافی است ،مطمئن شود. زیرا شرکت میزبان مسئولیتی در قبال عدم تطابق سرویس ارائه شده با اهداف و نیازهای کاربر ندارد (ضیمه 2بند12و9) و (ضمیمه3،بند6). همچنین کاربر باید در بازه زمانی مشخصی پس از سفارش به شرکت میزبان و عدم وصول خدمات یا عدم تطابق با سفارش، این موضوع را به شرکت میزبان اطلاع دهد. شرکت میزبان نیز موظف است در اسرع وقت به موضوع رسیدگی کند. یعنی مسئولیت شرکت پس از اعلام محقق می شود و مسئولیت فقط تا پایان مدت قرارداد خواهد بود. (ضمیمه2،بند5و2 و 4)
2- انتقال مالکیت (واگذاری حق بهره برداری)
قاعده این است که در اثر عقد، مالکیت مورد معامله منتقل شود (بند 1، ماده 362 ق.م.) اما این انتقال همیشه فوری و بدون قید و شرط نیست، یعنی انتقال مالکیت جزء مقتضای عقد نیست. به عبارتی تملیک انجام می شود، اما به شرطی که موضوع قرارداد قابلیت آن را داشته باشد. بطور مثال درمال کلی، تا فرد مورد معامله تعیین نشود، تملیک واقع نمی شود. گذشته از این مورد، گاه دو طرف ،‌انتقال ملکیت را به وقوع امری در عالم خارج وابسته می کنند،که به این قرارداد، معلق می گویند. این شرط تعلیق می تواند پرداخت عوض قراردادی باشد و تا شرط ،تحقق نیافته مالکیتی منتقل نخواهد شد. اصولاً در قرارداد میزبانی وب نیز ،تسلیم و واگذاری فضا توسط شرکت میزبان معلق به پرداخت ثمن توسط کاربر است و پس از آن کاربر حق بهره برداری از وب سایت را دارد. یعنی امکان هر گونه تصرف مشروع در فضای تحت تصرف خود را می یابد. قانونگذار نیز حقوق مکتسبه وی را محترم شمرده و مورد حمایت قرار می دهد و هر گونه تجاوز به حریم فضای مجازی و حقوق ناشی از تصرف آن را محکوم می کند و مورد مجازات قرار می دهد. پیدایش موضوعاتی چون تجارت الکترونیک ، جرایم رایانه ای ،قانون حمایت از حقوق پدید آورندگان نرم افزار 1379و قوانین مرتبط با آن بخشی از اقدامات حمایتی قانونگذار در حمایت از بهره برداران فضای مجازی است.

از طرفی ،از آنجا که فضای مجازی عین قابل لمس نیست و ناشی از کنترل بشر بر مدارهای الکترونیکی و خلق دنیای بدون مرز جدیدی است که از فکر و دانش بشری سرچشمه گرفته است و از نظر حقوق اموال نوعا در دسته اموال فکری می گنجد ،بنابراین انتقال مالکیت آن به صور مرسوم و سنتی امکان پذیر نیست. واگذاری این حقوق را می توان قرارداد بهره برداری موقت نامید. به همین دلیل است که شرکت میزبان اصولاً بر فعالیتها و محتوای کاربر حق نظارت دارد.
این حق نظارت بر محتوای کاربر و اینکه کاربر تصاویر ،ویدیو ،نرم افزار، محتوی و داده های دیگری را بر روی تجهیزات میزبان ذخیره می کند ،نشاگر آن است که وی اختیارات زیادی از مالکیت معنوی داده های خود را به میزبان تفویض کرده است. چرا که میزبان ممکن است بر روی داده های وی به عنوان تعمیر و نگهداری ، تغییراتی بدهد یا آنها را حذف کند. البته تحمیل تعهدات محرمانگی و تاکید بر اینکه اطلاعات چقدر محرمانه اند می تواند این موضوع را تعدیل نماید. شرکت میزبان نیز بر همه کدها و محتواهایی که برای کاربر تامین می کند حق دارد و در واقع آنها جزء اموال معنوی شرکت محسوب می شوند. حق افشا اثر، یک حق معنوی است که مقدمه بهره برداری اقتصادی از اثر قرار می گیرد. در واقع چیزی که در قرارداد میزبانی به کاربر واگذار می شود چهره ی مالی حق معنوی شرکت میزبان است ولی حق غیر مالی و مربوط به شخصیت شرکت همچنان در مالکیت شرکت میزبان است و مانند سایر حقوق غیر مالی به دیگران انتقال نمی یابد ، که این وضعیت از “ماهیت مختلط حق معنوی”ناشی می شود.
“فایده مال در صورتی کامل می شود که موضوع داد و ستد باشد و از نظر اقتصادی در گردش قرار گیرد. در واقع اصل ،انتقال پذیری اموال است و انتقال ناپذیر شدن ملک جنبه استثنایی دارد و ممکن است سبب آن حکم قانون یا قرارداد خصوصی باشد”.در اغلب قرارداد های میزبانی اینگونه شرط می شود که: هیچ یک از طرفین حق واگذاری یا انتقال توافقنامه را بدون رضایت کتبی طرف دیگر ندارد. در واقع هیچ یک از طرفین مایل نیست طرف دیگر قادر باشد که قرارداد منعقده را به شخص دیگری که دانش، تجربه یا رابطه ی قبلی را ندارد ،واگذار نماید. ضمانت اجرای چنین شرطی می تواند فسخ (مواد 239 و 240 ق.م )، جبران خسارت (226 تا 230 ق.م ) و یا ابطال انتقال باشد. با این وجود ،از نظر فنی برای انتقال قرارداد میزبانی فقط کافی است NS های Domain وب سایت را به NS های ارائه دهنده جدید تغییر دهند.
3- ضمانت اجرای تعهدات ارائه دهنده یا میزبان فضای مجازی
همانطور که آمد قرارداد میزبانی می تواند داخلی یا بین المللی باشد، گذشته از این، اینکه در قرارداد چه ضمانت اجرایی برای نقض تعهدات میزبان پیش بینی شده است و حل و فصل موضوع به داوری یا قانون واگذار شده باشد، ضمانت اجراهای متفاوتی درقبال نقض تعهدات میزبان ایجاد می گردد. شرکت میزبان باید در یک بازه زمانی مشخص، خدمات مورد نظر کاربر را مستقر نماید. چنانچه این موضوع محقق نشود، کاربر باید موضوع را به شرکت میزبان اطلاع دهد، وگرنه شرکت هیچ مسئولیتی ندارد. اگر پس از اطلاع کاربر، مجدداً میزبان به تعهد خود عمل نکند، برای کاربر تنها حق فسخ ایجاد می شود و شرکت میزبان هیچ مسئولیت دیگری را نمی پذیرد. زیرا ضمن قرارداد، مسئولیت خود را محدود ساخته است. (شرط سلب مسئولیت). از طرفی اعمال این حق در بسیاری از موارد به ضرر کاربر است چرا که کاربر برای وب سایت خود سرمایه گذاری کرده و فسخ تمام فعالیت ها و سرمایه گذاری های وی را بی فایده می سازد. علاوه بر این، درج عوامل طبیعی و غیر طبیعی بسیاری به عنوان مصادیق فورس ماژور (ضمیمه 6، بند 5)، ضمانت اجرای تعهدات میزبان را کمرنگ تر می سازد و قرارداد خدماتی را از تعهد به نتیجه به تعهد به وسیله تبدیل می کند، که گاهاً این تعهد به وسیله نیز تعهد به وسایل موجود است (ضمیمه 5، بند 4) نه وسایل استاندارد. این روند،کار را برای کاربران بسیار مشکل می سازد.
امروزه در حوزه تجارت الکترونیکی، قراردادهای نمونه و شروط عمومی استاندارد به طور وافر مورد استفاده قرار می گیرد. در قراردادهای اینترنتی به لحاظ شکل و نحوه انعقاد آنها، درج شروط ناعادلانه شیوع فراوانی دارد. این قراردادها همچنین به دلیل سریع بودن مراحل انعقاد، در مظان اتهام مشتمل بودن بر شروط یک طرفه می باشند. هر چند که ضرورت امضا در این قراردادها اخطاری است بر معامله کنندگان مبنی بر اینکه ،سند پیش روی آنها مهم است و آنها باید در موافقت کردن با آن محتاط باشند، اما از آنجا که مصرف

دیدگاهتان را بنویسید