پهپاد (UAV) چیست؟

پرنده ی بدون سرنشین (UAV)(Unmanned Aerial Vehicle) همان طور که از نامش پیداست به هواگردی گفته می شود که فاق سرنشین باشد و برای ایجاد نیروی برای(Liftt) مورد نیاز از نیروهای آیرودینامیکی استفاده می کند و می تواند به صورت اتوماتیک یا با به کارگیری سیستم کنترل از راه دور (پرنده های هدایت پذیر از راه دور یا پهپاد ) در طول پرواز هدایت شود.

بعضی از هواپیماهای بدون سرنشین قادرند در ارتفاع های بسیار بالا پرواز کنند . بالاترین رکوردی که این هواپیماها تا به امروز از خود به جای گذاشته اند، پرواز در ارتفاع ۲۹ هزار و ۵۰۰ متری است در حالی که هواپیماهای عادی قادر نیستند در چنین ارتفاعی پرواز کنند.

بزرگ ترین پهپاد دارای دهنه ی بال بیش از ۳۰ متر و کوچک ترین آن قابل حمل در داخل یک کوله پشتی است.

رنده های بدون سرنشین از هواپیماهای بسیار کوچک جاسوسی گرفته تا بمب افکن های رادار گریز به عرصه ی ظهور رسیده اند و بیش از ۳۰سال است که بخش نظامی توجه خاصی به آنها نموده است. زمانی که در یمن، پرنده ی بدون سرنشین پریدیتور (A RQ-1 Predator  ) توانست موشک هلی فایر را به سوی یک ماشین حامل تروریست های القاعده شلیک کند، نقش این پرنده ها به عنوان رهگیری هدف و انهدام آن مورد قبول واقع شد.

تقسیم بندی :

          پرنده های بدون سرنشین را می توان به ۵ کلاس تقسیم بندی نمود . این کلاس ها عبارتند از :

  • میکرو پهپادها
  • مینی پهپادها
  • پهپاد های تاکتیکی
  • هال
  • جنگنده های بدون سرنشین

الف میکرو پهپاد

          پرنده های بی سرنشین بسیار کوچک (میکرو) هم اکنون در حال تولید می باشند.موسسه ی طرح های تحقیقاتی پیشرفته ی پدافندی در حال توسعه و ساخت بالگرد های بسیار کوچک، شبیه هواپیماهای بدون خلبان می باشد که تقریبا ۵ پوند (۲٫۲۵  کیلوگرم) وزن دارد و دارای قطر ۹ اینچ ((۲۲٫۹  سانتیمتر ) می باشد.

ب مینی پهپاد

          این کلاس از پرنده های بدون سرنشین با طولی معادل ۶ فوت (۲ متر) و وزنی برابر ۹۰ پوند (۴۱ کیلوگرم )، ۲۰ سال پیش به عرصه ظهور رسیدند.تعدادی از این پرنده ها در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ مورد استفاده قرار گرفته شد.

ج پهپاد های تاکتیکی

          این پرنده ها یزرگتر از پرنده های بدون سرنشین مینی می باشند. ولی همانند آنها ماموریت های هدف یابی و جمع آوری اطلاعات را انجام می دهند. با این تفاوت که ظرفیت حمل بار و مداومت پروازی پرنده های تاکتیکی از نوع قبل خود بیشتر می باشد. در حالی که سقف پرواز پرند های بدون سرنشین مینی تقریبا ۳۰۰ متر است، یک یو ای وی  تاکتیکی مانند شادو ۲۰۰ قادر است تا ارتفاع ۴۸۰۰ متری اوج گرفته و به مدت ۴ ساعت در هوا پرواز کند.

د هال

          هال هم اندازه ی هواپیماهای جت تجاری یا هواپیمای ۷۳۷ می باشد. و توانایی حمل رادارهای ترکیبی (SAR) و دیگر حسگر های قوی را داراست.ارتفاع کروز این پرنده ها بین ۴۵۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰ پا (۱۳۶۸۰ تا ۱۹۷۶۰ متر) می باشد.

ه جنگنده ی بدون سرنشین

          اگر چه هواپیمای بدون سرنشین پریدیتور به عنوان یک هواپیما ی بدون خلبان شناسایی، مطرح است ولی با کمی اصلاح ساختاری می تواند جزو پرنده های بدون سرنشین جنگنده محسوب گردد.

جنگنده های بدون سرنشین هم اندازه ی هواپیماهای جنگنده سرنشین دار نسل جدید نظیر F/A – ۱۸E Super Hornet  می باشند که در عملیات عراق مورد استفاده قرار گرفتند.

تاریخچه

          نخستین پرنده ی بدون سرنشین در سال ۱۹۱۳ به پرواز درآمد که موفقیت های زیادی به همراه نداشت.کمپانی اسپری در بهار سال ۱۹۱۸ موفق به ساخت دو فروند هواپیمای بدون سرنشین به نام باگ شد.در حدود ۲۰ سال بعد در طول جنگ جهانی دوم نوع پیشرفته ی باگ به عنوان اولین پرنده ی بدون سرنشین با استفاده از یک رادیو کنترل با برد بیش از ۳۲۰ کیلومتر هدایت گردید.

سری بعد که در طول جنگ جهانی دوم ساخته شد، هواپیمای V-1  موسوم به بمب پرنده بود.آلمان ها با این پرنده موفق به درهم شکستن دژ مستحکم لندن و بمباران این شهر شدند.

آمریکا در جنگ ویتنام بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۵ تعداد ۳۴۳۵ پرواز شناسایی با هواپیماهای بدون سرنشین بر فراز ویتنام انجام داد که از این تعداد ۲۸۷۳ پرواز ( نزدیک به ۸۴ درصد ) موفقیت آمیز بود.

موفقیت پرنده های بدون سرنشین اسراییلی در جنگ سال ۱۹۷۳ موجب گردید که ارتش ایالا ت متحده ی آمریکا پروژه ی ساخت پرنده ی بدون سرنشین Aquila UTA  را در سال ۱۹۷۴ آغاز نماید.

نیروی دریایی ایالات متحده ی امریکا در سال ۱۹۸۵ پرنده ی اسراییلی پایونیر را برای هدف یابی و رهگیری در کشتی های جنگی استفاده نمود.

روسیه از سال ۱۹۲۰ برای ساخت این نوع هواپیماها (پهپاد) همت گماشت.در جنگ جهانی دوم تعدادی از این هواپیماها را به کار گرفت ولی موفق نشد.در سال ۱۹۵۰ بار دیگر به این موضوع پرداخته و یو ای وی با موتور جت تولید شد.

منبع: ویکی پدیا