، یهه که از شبکه های عمومی (مثل شبکه های اجتماعی اینترنتی) واسه گسترش (Promote) یه ، خدمات یا استفاده می کنه.

همونجوریکه یه ویروس، بین مردم منتقل می شه، در بازاریابی ویروسی تلاش می کنیم تا اطلاعاتی مربوط به محصول، خدمات یا برندمون رو بین مردم پخش کنیم؛ فرقش اینه که «خود مردم»، این اطلاعات رو پخش می کنن (از شخصی به شخص دیگه، مثل یه ویروس منتقل می کنن).

پایه بازاریابی ویروسی، نشر اطلاعات از راه هستش.

اینترنت، فضای مورد علاقه بازاریابی ویروسی!

همین چند وقت پیش (تیرماه ۹۵) در مورد پشمک حاج عبدالله (در همین تلگرام) مطلبی منتشر شده بود که پشمک حاج عبدالله، اسمش رو از بوفه دار یه مدرسه در تبریز گرفته که حاج عبدالله نام داشت و به بعضی از بچهایی که پول نداشتن، پشمک نسیه می داد و… که حالا کاری با صحت و سقم این ماجرا نداریم (!) اما به هر حال، این مطلب اون قدر در صفحات و کانالای جور واجور به اشتراک گذاشته شد که تقریبا همه کاربران ایرونی تلگرام از اون باخبر شدن!

اشتباه نکنین!

در مثالی که زدیم، از یه شایعه واسه نشر یه اطلاعات استفاده شده بود؛ اما بازاریابی ویروسی حتما براساس یه شایعه نیس! مثلا اگه یادتون باشه، اوایل که تلفنای هوشمند HTC به بازار اومد، در انتهای اس ام اس کسائی که HTC داشتن، جمله ای نوشته می شد: «Sent from my HTC»

این جمله به صورت خودکار در انتهای اس ام اسا قرار می گرفت و طوری، تلفنای همراه HTC رو معرفی می کرد. برگردیم به تعریف بازاریابی ویروسی:

اطلاعاتی مربوط به محصول (در این جا HTC) رو بین مردم پخش کنیم؛ فرقش اینه که «خود مردم»، (در این مورد به صورت ناخواسته) این اطلاعات رو پخش می کنن.

پس حتما بازاریابی ویروسی از راه اینترنت نیس و حتما «خود مردم» به صورت آگاهانه این کار رو نمی کنن؛ اما عموما از شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک، اینستاگرام و… واسه اجرای این روش استفاده می کنن (شاید به خاطر همین باشه که بعضیا بازاریابی ویروسی رو یه جور می دونن).