بررسی انواع برنامه ریزی طرح های جامع شهری- قسمت 14

بررسی انواع برنامه ریزی طرح های جامع شهری- قسمت 14

همانگونه که در بالا مورد تاکید قرار گرفت میلادی، برای یافتن پاسخی در مورد معضل ناکارآمدی طرح های جامع و یافتن یک روش مناسب جایگزین، یک گروه ‏مشورتی تحت عنوان گروه مشورتی برنامه ریزی ، پس از بحث و بررسی های لازم و کافی، ‏در مورد نقاط ضعف و قوت طرح های جامع به این نتیجه رسید که طرح های توسعه جامع ‏تفصیلی به شکل فزاینده ای به لحاظ فنی از مقابله با چالش های جدید در عرصه های شهر و شهرسازی ناتوان است و فرایند طولانی تهیه و تصویب آنها نیز کاستی های آنرا وخیم تر ‏کرده است. لذا با جایگزینی روش جدید برنامه ریزیساختاری- محلی موافقت نمود (کالینگورس،١٣٨٧،ص.105-106‏).

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.

    1. وظایف و اختیارات مقامات محلی در تهیه و اجرای طرح های محلی

اختیارات مقامات محلی ‏برنامه ریزی خود به صورت مجرد استفاده نمی کنند، بلکه آن را به عنوان ابزار دستیابی به ‏آرمان هایشان و برای مکان ها و مردمی که نمایندگی شان را بر عهده دارند، به کار می گیرند.
‏ ماهیت مصلحت اندیشانه برنامه ریزی در بریتانیا بازتابی از نظام قانونی و قانون اساسی آن ‏است. همین موضوع که نشان از وجود یک نظام پیچیده حقوقی ‏قضایی در انگلستان دارد نشان از این واقعیت دارد که کشورهای دیگر، و از جمله ایران، ‏نمی توانند براحتی از الگوی برنامه ریزی فضایی این کشور بهره برداری کنند. زیرا الگوی ‏برنامه ریزی فضایی در انگلستان وابسته به یک نظام پیچیده حقوقی- مدیریتی است که بدون استقرار اولیه آن اصولا آن نظام برنامه ریزی طرح های شهری امکان پدیر نخواهد بود ( مدنی پور ،1381)
‏ نکته قابل توجه دیگر در ت شهریح نظام برنامه ریزی ساختاری – محلی در انگلستان آنستکه چارچوب برنامه ریزی طرح های شهری در این کشور متکی است بر مجموعه ای از قوانین ‏مجلس قانون گذاری. به عنوان مثال، مجلس از طریق نظام برنامه ریزی، حق ساخت و ساز بر ‏روی زمین در بریتانیا را ملی کرده است و به همین سبب هرگونه تغییری در نظام ساخت و ‏ساز (مگر تغییرات جزئی) نیازمند درخواست از مقامات محلی است. دولت مرکزی به جای ‏مجموعه قوانین، راهنمای سیاست ساخت و ساز را منتشر می کند که در آنها رویکرد به ‏برنامه ریزی و توصیه های آن در مورد سیاست های برنامه توسعه مشخص شده است. این ‏موارد دربرگیرنده زمینه های گوناگون مهم و مورد توجه برنامه ریزی، از کمربندهای سبز ‏گرفته تا مسکن و از مراکز شهری و مناطق خرده فروشی گرفته تا حومه های روستایی و ‏گستره بخش ها، شهرستان و استان. مقامات برنامه ریزی محلی از این توصیه ها در تهیه و ‏اجرای طرح های خود ‏بهره می برند.
راهنماهای جداگانه ای برای برنامه ریزی منطقه ای و همچنین برنامه ریزی های موضوعی و ‏موضعی مانند: زباله و مواد معدنی وجود دارند.
‏در انگلستان در دهه های اخیر معمولآ در دوره تصدی حزب محافظه کار بر امور اداره ‏کشور اختیارات حکومت های محلی (در نظام برنامه ریزی ساختاری – محلی) محدودتر شده و در زمان بر روی کار آمدن حزب کارگر، برعکس، اختیارات حکومت های محلی افزایش یافته و، در نظام برنامه ریزی ‏ شهری به روش ساختاری- محلی، بخش برنامه ریزی محلی آن اهمیت بیشتری یافته است. (پیتر نیومن،1387،ص.179-167).

    1. ماهیت برنامه ها یا طرح های ساختاری – محلی

‏از سال 1960 به بعد و با توجه به تغییر رویکردها و جهت گیری های مدیریت کلان ‏برنامه ریزی طرح های شهری و منطقه ای در انگلستان از جمله الگوی برنامه ریزی طرح های شهری خاصی تحت ‏عنوان طرح های ساختاری – محلی شکل گرفت و رواج پیدا کرد (‏مهدیزاده و دیگران 1385). در این بخش به ت شهریح اجزا، آن خواهیم پرداخت:
طرح ساختاری: شامل یک گزارش مکتوب، پیشنهادات مورد نظر در شکل نقشه و ‏تصویر، مجموعه سیاست هایی که نهادهای برنامه ریزی محلی در هر منطقه و بنا بر شرایط ‏و مقتضیات آن باید رعایت کنند، و در نهایت پیشنهادهای عمده در زمینه تغییرات مهم در ‏سطح محلی. طرح ساختاری باید به تصویب برسد؛
طرح محلی: پس از به تصویب رسیدن طرح ساختاری، و براساس سیاست های کلان ‏اعلام شده در آن، طرح های محلی تهیه می شوند که در جزئیات سعی در ایجاد زمینه برای ‏اجرای سیاست ها و پیشنهادات اصلی در طرح های ساختاری دارند. معمولآ طرح های محلی ‏نواحی کوچک و بزرگ را در مقیاس ها و سطوح مختلف برنامه ریزی در بر می گیرند.
‏ نکته مهم در اینجا آنست که با اینکه تصویب طرح های محلی تنها در حوزه مسئولیت ‏نهادهای محلی است. این حق ‏برای وزارت مسکن این کشور وجود دارد که خواهان مطالعه و تصویب هر طرح محلی شود ‏( : مهدیزاده و دیگران 1385،ص.115-114). در عین حال اشخاص و ‏دولت محلی نیز این اختیار قانونی را دارند، که در هر مورد، محتویات طرح ساختاری مربوط ‏به هر منطقه را مورد چالش و اعتراض قرار دهند. در سطح طرح های ساختاری دولت در ‏مورد مجموعه ای از شهرها، در حوزه های تقسیمات سیاسی کشور، تصمیماتی در مقیاس ‏حفاظت از محیط زیست، نحوه برخورد با بافت های تاریخی و امثالهم ارائه می شوند.
‏ برنامه ها یا طرح های ساختاری- محلی در مجموع بسیار منعطف هستند زیرا علاوه بر ‏اینکه حکومت های مرکزی می توانند بر اساس مقتضیات شهرهای خودشان سیاست های ‏توصیه شده در طرح های ساختاری را به چالش بکشند دستشان برای تفسیر سیاست ها و ‏توصیه های دولت مرکزی نیز باز است و بنابراین شهرها ضمن تبعیت از سیاست های کلان ‏ملی د‏ر امر توسعه شهری، بنا به شرایط، امکانات، محدود‏یت ها، ظرفیت ها و چالش های ‏محلی، می توانند برنامه های خاص خود را برای توسعه همه جانبه، تهیه نموده و به اجرا در ‏آورند ( : پیتر نیومن و دیگران، ١٣٨٧،ص.65-64).

    1. برنامه ها و طرح های ساختاری- محلی در عمل

‏ ‏ سیاست های کلی لازم الاجرا، ولی در عین حال، قابل نقد و اعتراض از سوی ‏اشخاص و مقامات محلی هستند؛ که ممکن است بنا بر اعتراضات، تغییراتی در سیاست های ‏طرح های ساختاری بوجود آید. این موضوع نشان می دهد که طرح های ساختاری و محلی در ‏انگلستان رابطه ای دو جانبه داشته و براساس این ویژگی پویا، به شکل رفت و برگشتی بر ‏یکدیگر تاثیر می گذارند و به شکلی مستمر اصلاح می شوند. محتوای این طرح های ‏ساختاری، که رویکردی کلان نگر دارند، شامل راهبردها و سیاست های عمده و کلان کاربری ‏زمین است، که اهداف عینی و راهکارهای عملی در زمینه عملکردهایی چون صنعت، تجارت ‏و بازرگانی، حمل و نقل، مسکن و فضای باز و سبز و سایر زمینه های کاربری زمین را توجیه ‏می نماید. بنابراین طرح های ساختاری – محلی دارای سه بخش هستند:
‏بخش اول- شامل یک طرح ساختاری برای کل یک ناحیه تحت پوشش (در سطوحی ‏مشابه شهرستان یا استان در ایران که شامل چند شهر می شود) و توسط نهاد های ذیربط ‏دولتی تهیه می شود؛
‏بخش دوم- شامل یک طرح محلی است که دارای جزئیات و پیشنهادات دقیق بوده، و ‏حتی الامکان، با سیاست های بخش اول، انطباق دارد و توسط دولت و مسئولان محلی و بومی تهیه می شود.
‏بخش سوم- دلایل توجیهی و هماهنگی های رفت و برگشتی بین سیاست های کلی در ‏بخش اول و پیشنهادهای دقیق و عملکردی در بخش دوم که بایستی به وجه مناسبی روشن باشند .

برچسب گذاری شده با: , , , , , , , ,