واسه رسیدن به این مقصود روشای زیر مدنظره :


الف) احساس با ارزشی: قبول کردن خود به عنوان فردی مهم، و احترام قایل شدن واسه خود و توانایی هاشون بی قید و شرط دوست داشتن و تلاش در شناخت نقاط مثبت خود و پرورش دادن اونا و از طرف دیگه شناخت نقاط ضعف خود و کتمان نکردن اونا. علاوه بر اون تلاش می کنن که این نارساییا رو با واقع بینی بر طرف کرده وگرنه با این ویژگیا کنار میان.

ب) مهارت در حل مسئله: افراد تاب آور ذهنیتی تحلیلی- انتقادی نسبت به تواناییای خود و شرایط موجود دارن، در مقابل شرایط جور واجور انعطاف پذیرن و توانایی عجیبی درباره پیدا کردن راه حلهای جور واجور درباره یه موقعیت یا موضوع خاص دارن. هم اینکه توانایی خاصی در موشکافی واقعی مشکلات شخصی و پیدا کردن راه حلای فوری و راهبردهای دراز مدت واسه حل و فصل مشکلاتی که به آسونی و سریع حل نمی شن رو دارن.

ج) کفایت اجتماعی: این دسته از افراد مهارتای رابطه با بقیه رو عالی آموخته ان.اونا می تونن در شرایط سخت هم شوخ طبعی خودشون رو حفظ کنن، می تونن با بقیه صمیمی شن و در مواقع بحرانی از پشتیبانی اجتماعی بقیه بهره ببرن؛ ضمن اینکه این جور آدما می تونن سنگ صبور خوبی باشن، وقتی براشون حرف می زنید می تونن خوب گوش میدن و خودشون رو جای شما می ذارن. اینو هم به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین اونا طیف بزرگی از مهارت ها و راهبردهای اجتماعی شامل مهارتهای گفتگو، جراتمندی و گوش دادن، آمادگی واسه گوش دادن به بقیه واحترام گذاشتن به احساسات و عقاید بقیه که در تعاملات اجتماعی خیلی با اهمیته رو دارن.

د) خوش بینی: باور راسخ به اینکه آینده می تونه بهتر باشه ، احساس امید و هدفمندی و باور به اینکه می تونن زندگی و آینده خود رو کنترل کنن و مشکلات احتمالی نمی تونه اونا رو متوقف سازه.

مشکلات

ه) همدلی: تاب آورها دارای توانایی ایجاد رابطه همراه با احترام دوطرفه با بقیه هستن که موجب به هم ترتیب اجتماعی یعنی احساس تعلق به افراد، گروه ها و نهادهای اجتماعی می شه (حسینی،۱۳۹۱).